سیستم پیوند باندی vs سیستم پیوند زنجیری: کدام بهتر است؟
دو روش انتقال متداول در بسیاری از سیستمهای مکانیکی سیستم موتور بندی و سیستم موتور زنجیری هستند. هر کدام از آنها بر اساس نیازهای خاص یک کاربرد مشخص مزایا و معایب خود را دارند.
سیستم پیوند بند
یک سیستم موتور بندی از طریق یک بند برای هدایت توان بین چرخها استفاده میکند، که ممکن است بیش از دو عدد باشند. مزایای آن شامل:
- صامت بودن: با تولید کمترین صدا در عملکرد انتقال حرکت.
- عدم نیاز به روغن کشی: چون نیاز به روغن کشی ندارد، نشان میدهد که سیستم پیوند بند هزینههای نگهداری و تعمیرات را کاهش میدهد.
- انعطافپذیری: میتواند در بندهایی با ابعاد و شکلهای مختلف برای منتقل کردن قدرت از یک گردنه به دیگری استفاده شود.
با این حال، عیوبی نیز با سیستمهای پیوست بندی وجود دارد که در ادامه بحث شده است:
- کارایی پایین: به خاطر طبیعت کمی کششپذیر بندها، بیشتر سیستمهای پیوست بندی کمتر از سیستمهای زنجیری کارآمد هستند.
- احتمال لغزش: هنگامی که بار سنگینی حمل میکند، بند روی چنین گردنههایی میتواند لغزش کند که منجر به جریان ناپایدار انرژی از طریق آنها میشود.
سیستم پیوست زنجیری
زنجیرها انرژی را از یک دنده به دنده دیگر در سیستمهای پیشران زنجیری منتقل میکنند. این مزایا شامل:
- کارایی بالا: که نتیجه تماس سطح وسیع بین دنده و زنجیر است که از کاهش لغزش در حین حرکت ها میباشد.
- ظرفیت باربری بالا: میتواند بارهای سنگین را در وجود نیروهای مختلف ناشی از حرکات مکانیکی درون ماشین تحمل کند...
با این حال، پیشرانهای زنجیری نقصهای متعددی دارند که در اینجا ارائه شده است:
- نیاز به روغن کشی: این نیازمند روغن کشی منظم است که هزینههای نگهداری مربوط به این نوع فناوری (پیشرانهای زنجیری) را افزایش میدهد.
- تولید صداهای بلند هنگام اجرای کار :بنابراین، هنگام اجرای کار، صدای زیادی تولید میکند.
در نتیجه، سیستم میانبر بندی و سیستم میانبر زنجیری هر دو دارای نقاط قوت و ضعف خاص خود هستند. انتخاب بستگی به نیازهای فردی دارد؛ اگر نیاز به یک سیستم آرام و کم تعمیر و نگهداری دارید، سیستم میانبر بندی مناسبتر است. اما اگر نیاز به یک سیستم با کارایی بالا که بتواند بارهای سنگین را تحمل کند، سیستم میانبر زنجیری برای این کار مناسبتر است. مهمترین عاملی که باید در نظر گرفته شود، نیازهای خاص برنامه و شرایط محیطی است.